میخک گیاه بومی اندونزی و در واقع جوانههای گل خشک شدهی درخت میخک است. این گیاه یک ادویهی محبوب است که مردم از آن در سوپها، خورشها، پخت گوشت، سسها و غذاهای برنجی استفاده میکنند. نام این گیاه در زبان انگلیسی «Cloves» است و از کلمهی لاتین «Clavus» به معنای میخ گرفته شدهاست، چراکه شبیه به میخ هستند. انسان سالهاست که از میخک در آشپزی و طب سنتی استفاده میکند میخک دارای کربوهیدرات، انرژی، فیبر و پروتئین است. از جمله مواد معدنی موجود در این گیاه هم میتوان به پتاسیم، کلسیم، سدیم و منیزیم اشاره کرد. در میخک، ویتامین E، فولات، نیاسین و مواد دیگری مانند فسفر، آهن، روی، ویتامین C، تیامین، ریبوفلاوین، ویتامین A و ویتامین K وجود دارد. پروفسور تام مبری (Tom Mabry) و همکارانش در دانشگاه تگزاس، مطالعاتی روی میخک انجام داده و متوجه شدهاند که ترکیبات زیستفعال در میخک وجود دارد. این ترکیبات که از عصاره میخک گرفته شدهاند، دارای هگزان، فلاونوئید، متیلن کلورید، اتانول، تیمول، بنزن و اوژنول هستند. این ترکیبات زیستشیمیایی خواص و ویژگیهای مختلفی دارند. مثلا حاوی آنتی اکسیدان، محافظ کبد، ضدمیکروب و التهاب هستند.
13%
13%
14%
14%
15%
15%
15%
15%
13%
13%
15%
15%
15%
15%
15%
15%
13%
13%
13%
13%
13%
13%
11%
11%
5%
13%
13%
11%
11%
11%
11%
11%
11%
11%
11%
15%
15%
15%
15%
15%
15%
15%
15%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
10%
7%
10%
13%
11%
11%
11%
11%
11%